Ескі сөз

Орта жүздің Әз Тәйтеке биінің ұрпақтары ауылдың белгілі адамдарымен бірге, он шақты кісі болып, Қуандықтың үйіне қонаққа барады. Шілде айының ыстық күндерінің бірі еді. Түсте жолаушылар бір ақ үйдің жанына келіп тоқтайды. Олар үйдегілерді шақырады, бірақ ешкім шықпайды. Біраз күткен соң, өздері үйге кіріп отырады. Үйдегі бәйбіше олардың кім екенін, қайдан келгенін сұрамайды. Жолаушылардың ыстықтан шаршап келгенін көрсе де, үндемейді. Ол орнынан әрең тұрып, қымыз тұрған үлкен ыдыстың жанына барады. Қымызды қолымен пісуге күші жетпейді, сондықтан аяғымен піседі. – Балалар, біреуің келіп, ыдысты ұстап тұрыңдар, - дейді ол. Қонақтар әйелдің бұл әрекетін көріп күледі. Олар қымыз ішіп, біраз демалған соң, бәйбіше: – «Жылағанды сұрама, күлгенді сұра» деген сөз бар. Мен қымызды аяғыммен пісіп жатқанда неге күлдіңдер? - деп сұрайды. Қонақтар: – Біздің жақтың қариялары қымызды аяқпен пісу жаман белгі деп санайды. Біз қымызды осылай пісірген адамды бұрын көрген жоқпыз. Сондықтан бұл бізге дұрыс емес сияқты көрінді. Сол үшін күлдік, - дейді. Сонда әйел бұрынғы адамдардан қалған сөздерді айтып, оларға жауап береді: – «Бар кезде іш, жоқ кезде сатып іш. Бар нәрсе кетсе, қайта келмейді, ал келсе, оңай кетпейді» деген. Сендер бәрін жаман белгі деп санасаңдар, елдерің кедей екен ғой, - дейді. Мұндай жауапты күтпеген қонақтар ештеңе айта алмай, ұялып қалады.