Аудио плеер
0:00
--:--
Қазақша мәтін
Жаз бойғы аптап ыстықтан ағаштар да шаршаған сияқты. Жапырақтар жерге түсіп, аяқ астында жатыр. Шығармашылық үйі де бұрынғыдай емес, тыныш әрі көңілсіз көрінді. Әкім екеуміз сыртта жүргенде, сөмкесін ұстаған Кемел аға шықты. Ол Балқаш ауданына бара жатыр екен. Онымен бірге Бек Тоғысбаев баратын секілді.
Кемел аға біраз ойланып:
– Жігіттер, сендерді бірге шақыруға қорқып тұрмын. Біздің жақтың адамдары таныс емес кісіні үнемі жақсы қарсы ала бермейді. Сендерді алып барып, кейін ұялып қалам ба деп ойлаймын, - деді.
Біз оны жолға шығарып салдық. Ол сапардан көңілсіз қайтты, бірақ ештеңе айтпады. Бұл оның соңғы сапары еді. Мүмкін, елімен қоштасып қайтқан шығар.
Кейін екі әйел Кемел ағаны қоларбамен үлкен есіктен кіргізді. Сол сәтте жүрегім қатты ауырды. Құлағымда оның: «Менің бетімді бұрыңдар!» деген сөзі және оның көк аспанға қараған көздері есімде қалды.
Сол күні Кемел аға қайтыс болды.