Кешқұрым

Жұмағұл үйде жұмыс істеп отырғанда, әйелі оған Серікбайдың қызы Жанаттың келгенін айтты. Жанат қалада оқып, сол жерде бірге оқыған жігітпен танысқан екен. Екеуі бірнеше жыл бұрын оқуын аяқтаған соң үйленуге уәделескен. Енді Жанат сол адаммен бірге ауылға келіпті. Жігіттің ата-анасы да бірге келгендіктен, екі жақ той жасауға дайындалып жатқан. Серікбайдың көп шығын шығарып жүргенінің себебі де Жұмағұлға енді түсінікті болды. Жұмағұл бұрын жастарға толық сену қиын деп ойлайтын. Кейбір жас адамдар оқуын аяқтамай басқа жаққа кетіп қалғанын да біледі. Бірақ Жанаттың ақылды, тәрбиелі болып өскенін түсінді. Соған қарамастан, бұл жаңалық оны бірден қуанта да, ренжіте де алмады. Ол біраз уақыт бейжай күйде отырды. Қалада оқыған жастар өз өміріне қатысты шешімді өздері қабылдайтынын түсінді. Жанат та өз таңдауын жасап келген. Жұмағұл үшін ең маңыздысы – қыздың жақсы адаммен бірге бақытты өмір сүруі еді. Ол болашақ күйеу баланың қандай адам екенін сыртынан анықтау қиын деп ойлады. Біраздан кейін әйелі өздерінің қызы болмағанын айтып, жылай бастады. «Бір қызымыз болса, алыс жерде жүрсе де, біздің баламыз бар деп ойлар едік», - деді. Оның даусы бірте-бірте бәсеңдеп, көзіне жас келді. Жұмағұл әйеліне қарап, үнсіз отырды. Олардың екі ұлы болған. Жұмағұл кезінде аудан көлемінде қызмет атқарып, жоғары білім алмағандықтан, қызметте одан әрі өсе алмағанын түсінген. Сондықтан екі ұлының да жақсы оқуына көп күш жұмсаған. «Мен көрмегенді балаларым көрсін, мен жете алмаған мақсаттарға солар жетсін», - деп армандаған. Ұлдары білім алып, болашаққа жоспар құрып жүргенде, екеуі де өте жас кезінде қайтыс болды. Сол себепті әйелінің қыз туралы сөзі Жұмағұлдың жүрегіне қатты тиді. Жанаттың келгені оларға өз балаларының тағдырын қайта еске салды. Бір үйде тойға дайындық жүріп жатса, екінші үйде екі адам өткен өмірін ойлап, үнсіз отырды. Жұмағұл Жанатқа бақыт тілегенімен, өз балалары туралы ауыр ойдан ұзақ уақыт арыла алмады.