Әңгелек

Жазғы демалыс басталғалы бір айдай уақыт өткен. Атам екеуміз еккен жүгері өсіп, қауындар да үлкейе бастады. Мен ауылдағы балалармен күнде ауыл сыртына шығып ойнап, суға түсеміз. Тек Қәдеш жоқ болатын: ол қаладағы ағасының үйіне кеткен. Бір айдан кейін Қәдеш ауылға қайтып келді. Ол қаладан бірнеше кітап сатып алып, көрген қызықтарын айтты. Бізді оның әңгімесінен гөрі кішкентай қара мылтығы көбірек қызықтырды. Оның екі қорап қағаз оғы да бар еді. Қәдеш әр балаға бір реттен атуға мүмкіндік берді. Маған мылтық ерекше ұнады, тағы бірнеше рет атқым келді. Бірақ Қәдеш оны қайта бермеді. Сондықтан мен Қәдештің жанында көбірек жүруге тырыстым. Қәдеш кейде құс атуға шыққанда, мен қасына еріп жүретінмін. Бір күні екеуіміз ауыл сыртына шығып кетіптік. Сәли атаның жүгерісі мен қауыны өсіп тұрған жерге келдік. Қәдеш қауындарды көріп, тоқтап қалды. Мен: «Жүр, кетейік. Сәли ата көрсе, ұрысады», - дедім. Қәдеш менің сөзімді тыңдамай, мылтығын ұсынды да, бір рет атқызды. Содан кейін: «Мылтығымды ертең саған бір күнге беремін. Бірақ маған бір қауын әкеліп бер», - деді. Мен бірден келісе алмадым. Мен Сәли атадан қорықтым. Бірақ мен мылтыққа қатты қызықтым. Мен жерге жатып, жақын тұрған қауынға қол создым да біреуін ақырын бұрап, үзіп алдым. Қауынды Қәдешке бердім. Қәдеш айтқан сөзінде тұрды. Келесі күні мылтығын маған берді. Мен оны күні бойы қолымнан тастамадым. Ауылдың балалары менің соңымнан еріп жүрді, ал мен сол күні ең бақытты адам едім. Бірақ кеш жақындаған сайын мылтықты қайтару керек екенін ойлап, көңілім түсе бастады. Мен оны тағы бір күн ұстағым келді.