Аш, жалаңаш

Күз келді. Суық жел соғып, қыс жақындап келе жатыр. Кей адамдар отын мен жылы киім дайындап жүр. Ал көшеде жылы киімі жоқ балалар жүр. Олардың киімі ескі, кей жері жыртық. Балалар тоңып, өткен адамдарға қарайды. – Сендер бақыттысыңдар. Біздің қарнымыз аш, жылы киіміміз жоқ, - дегендей адамдарға қарайды. Кешке күн одан әрі суыды. Қараңғы түсті. Балалардың бір тобы ескі үйдің жанында отыр. – Бұл кім? – Бұлар ата-анасы жоқ жетім балалар. Жылы үйлерде басқа балалар ата-анасымен бірге тамақ ішіп, ойнап отыр. Көшедегі балаларға да сондай өмір керек. Ата-анасы бар балалар кешке үйіне қайтады, ал бұлар қайда барарын білмейді. Қызылордада үлкен мерекеге дайындық басталды. Қызылордадағы әйелдер көшеде жүрген балаларға киім мен тамақ жинауды бастады. – Біз де мерекеге қатысамыз ба? - дегендей балалар күтті. – Әрине, сендер де қуану керексіңдер, - деп адамдар оларға көмектескісі келді. Бұл жұмысты бір ғана мекеме орындай алмайды. Көп адамның көмегі керек. Бір адам ақша береді, бір адам киім береді, тағы біреу тамақ әкеледі. Сонда балалар тояды, жылы киінеді және мерекеге қуанып барады.