Әртіс

1920 жылдың күзі еді. Ауыл мектебінде қойылым дайындалды. Мектеп ескі үйде болды. Терезесі кішкентай, ішінде жарық өте аз. Үйдің бір бөлігі сахна болды. Ол жерде оқушылар ойын көрсетуге дайындалып жүр. Мұғалім мен оқушылар әртіс болып ойнады. – Мектеп үйіміз осы, - деді мұғалім. Қойылым басталды. Сахнада бір қарт ер адам мен бір қарт әйел отыр. Олар қыздың оқуы туралы дауласты. – Қыз оқысын, - деді әйел. – Жоқ, қыз оқымасын, - деді ер адам. Сол кезде Бүлкібай сахнаға кіріп келді. – Менің шымылдығым қайда? - деді ол. Ол сахнадағы шымылдықты алып кетті. Олар қойылымды аяқтамады. Кей жігіттер әртістерге көмектеспей, күліп отырды. Олар театрдың не үшін керек екенін түсінбеді. Олар жаңа өнерді түсінбеді, бірақ қызық деп ойлады. Бір аптадан кейін мұғалім науқастанып қалды. Ол қойылым күні көп жүгіріп, терлеп, кейін суыққа шыққан еді. – Ел жаңа нәрсеге бірден үйренбейді. Кейін олар театрды жақсы көреді, - деді мұғалім. Көп ұзамай ол қайтыс болды. Бес-алты жыл өтті. Қазақ театры ашылып, елге таныла бастады. Бір кезде шымылдықты алып кеткен Бүлкібай да: – Қызылордада әртістер бар дейді. Неге оларды бізге әкеліп көрсетпейсіңдер? - деп сұрады. Мұғалімнің айтқаны рас болды. Адамдар театрға қызыға бастады және әртістердің ойынын күтті.