Аудио плеер
0:00
--:--
Қазақша мәтін
Парсының бір патшасы аң аулауды өте жақсы көретін екен. Ол ел басқару ісін тастап, күн сайын аңға шығып жүріпті. Патшаның жақсы көретін тұйғыны (сұңқары) болады. Ол құсты ешқашан көзінен таса қылмайды. Тіпті оған арнап алтыннан тұғыр жасатып, әрдайым қасында ұстайды.
Сондай бір күні патша өзінің жігіттерімен аңға шығады. Олар ақ бөкенді қуып жетіп, қоршауға алады. Патша бұйрық береді:
-- Бұл бөкенді тірідей ұстауларың керек! Кімнің алдынан шығып кетсе, басынан айырылады!
Жігіттер қатты қоршап тұрғанымен, бөкен патшаның өзінің үстінен атып өтіп кетеді. Патша бұған қатты ренжіп:
-- Бүкіл әлемді араласам да, бұл бөкенді ұстамайынша қайтпаймын! -- деп, жалғыз өзі қуа жөнеледі.
Патша көп жер жүріп, ақыры бөкенді ұстайды. Бірақ қайтар жолда аптап ыстық, ат шөлдеп, еш жерде су болмайды. Патшаның өзі де шаршап, әбден әлсірейді.
Бір ағаштың көлеңкесіне келіп, демалып жатса, ағаштың бұтағынан улы жыланның аузынан су сияқты тамшылап аққан тамшы көрінеді. Патша ол улы суды ішпек болып, құсын суаратын құтысына су жинайды.
Сол кезде тұйғыны қанатымен қағып, суды төгіп тастайды. Патша екінші рет жинаса, тағы төгеді. Үшінші рет жинаса, тағы төгеді.
Патшаның ашуы келіп, қылышын суырып алып, құстың қанатын кесіп тастайды.
Сол кезде тұйғын басын ағашқа қаратып, бірдеңені нұсқайды. Патша қараса, ағаштың басында үлкен қара жылан отыр екен. Жыланның аузынан аққан у тамшысы жерге тамшылап тұрған. Егер патша ол улы суды ішкен болса, өліп қалар еді.
Патша тұйғынының қанатын кескеніне өте өкінеді. Бірақ өткенге өкініштің пайдасы болмайды.
Дереккөз
Мың бір түн, бірінші том.