Аудио плеер
0:00
--:--
Қазақша мәтін
Қартайған кезімде аяғым әлсіреп, үйден шыға алмай қалдым. Қолым қалтырайды, тұрсам, тізем дірілдейді. Денемде күш жоқ. Бірақ ойым әлі де анық, көзім де жақсы көреді. Үйде көп отырамын, сондықтан өткен өмірімді жиі еске аламын. Бұрын болған оқиғалар есіме түседі. Адам ойы қартайғанда жылдам жұмыс істейді екен. Өмірдің жолы өте күрделі. Оның мәселелері де көп. Бірақ қарт адам өткен өміріне қарап көп нәрсені түсінеді.
Қартайған сайын дене әлсірейді. Менің қазіргі өмірімнің көп бөлігі оймен өтеді. Ой үстінде қалғу болады. Қалғу – менің тұлпарым, ұйқы – менің желмаям. Ұйықтасам, түсімде алыс жерлерді аралап жүремін.
Мен болашақты да ойлаймын. Бірақ ол болашақта өзімнің болмайтынымды түсінемін. Сондықтан болашақ жастардікі деп ойлаймын. Оларға өз өмірімнен көргенімді айтқым келеді. Бірақ жастар тыңдамайды деп қорқамын. Сол себепті көп нәрсені ішімде сақтаймын. Кейде жастар қарт адамдарға күледі. Немерелердің арасында да қарттарды мазақтайтындар кездеседі. Ондай кезде ренжігеніммен, ештеңе айтпаймын. Өйткені олардың жас екенін түсінемін. Қартайған кезде адам өмірдің қадірін жақсы түсінеді екен. Сондықтан ешкімді ренжітпеуге тырысамын. Адамдардың бәріне жақсылық тілеймін. Жастарға «қарағым», «шырағым» деп шын көңілмен айтамын. Жастардың бәрі маған гүл сияқты көрінеді. Олар бақытты болса, мен де қуанамын. Ал қиналып жүрсе, мен уайымдаймын. Қазақта «Бала да бір, қарт та бір» деген сөз бар. Меніңше, бұл сөзде шындық бар сияқты. Баланың ойы көбіне болашаққа, қарт адамның ойы өткен өмірге бағытталады.
Дереккөз
Б.Момышұлы https://bilim-all.kz/article/8504-Qarttyq-turaly-tolganys.