Аудио плеер
0:00
--:--
Қазақша мәтін
Бұрын жігіттермен оңаша жолығып көрмеген Бағила Махмұттың қасында өзін бір түрлі ыңғайсыз сезінді. Ал Махмұтқа қыздың бұлай ұялғаны ұнады әрі сүйкімді көрінді. Ол Бағиланың бетіне қайта-қайта қарай берді.
Бұқтырма өзені баяу ағып жатты. Оның қатты толқындары жағаға жай ғана тиіп өтіп жатты. Жағадағы қызыл талдың бұтақтарын су тербетіп тұрды. Түнгі ауа дымқыл тартты. Өзеннен жеңіл бу ақырын көтерілді. Бу біртіндеп тұманға айналып, Махмұт пен Бағиланы қоршап алды.
Бағила да, Махмұт та жеңіл киінген еді. Бағиланың тоңа бастағанын Махмұт сезіп отыр. Бағила да Махмұттың тоңа бастағанын бағана аңғарды. Махмұт тамағына кеп қалған жөтелді басуға тырысты. Махмұт пиджагының түймесін ағытып, Бағилаға жауып, оны құшағына алды.
Олар бір-біріне «сүйемін», «армандамын» деген сөздерді айтқан жоқ. Екеуі бір-біріне бір ауыз сөз де айта алмады. Сөйлесе, осы тыныш отырыстарының бұзылып, көңілдеріне қонған бақыттың жоғалып кететінін сезгендей еді. Олар үнсіз отырды, бірақ іштей бір-бірін жақсы түсініп отырды.
Түннің салқынына қарамастан, олар ұзақ отырды. Таң ағара бастағанда екеуі кері қайтты. Бұл Махмұт пен Бағиланың тұңғыш әрі соңғы жолығуы еді. Махмұт жөтелді. Бағила күрсінді.
Дереккөз
Оралхан Бөкей.