Тәтей

Бізге бірінші сыныптан бері сабақ беріп келе жатқан мұғалімімізді «тәтей» деп атайтынбыз. Бойы аласа болғандықтан, ауылдағы үлкен кісілер оны «кішкентай қыз» деп айтатын. Ал біз үшін ол ерекше жақын адам болатын. Бір күні Қанат деген сыныптасымыз бізге келіп, тәтейдің олардың үйіне барғанын айтты. Балалар ойынын тоқтатып, оны тыңды. - Тәтей мені жақсы көреді! - деп мақтанды Қанат. - Маған велосипед тебуді үйретті, шашымнан сипады, арқамнан қақты. “Сен өте жақсы жігіт боласың”, - деген тәтейдің сөздерін бізге қайталайтын. Біз оның сөзіне сенетінбіз. Тәтей Қанатты бәрімізден артық жақсы көретіндей болып көрінетін. Сыныптастарым мұғалімнің өздеріне айтқанын жылы сөздерін жиі әңгімелейтін. Ал мен мұндай оқиғаны бірде-бір рет айтып көрмеппін. «Мені шынымен жақсы көрмейтін шығар. Әйтпесе бір рет болса да мақтар еді ғой», - деп ойлайтынмын. Сөйтіп, тәтейге іштей ренжіп жүретінмін. Ертеңіне сабақ үстінде сол сөздер қайта есіме түсіп, мұғалімге ренжідім. Сондай кезде өз-өзімнен айғай салғым келетін. Алдымда отырған Кенженің бұрымынан тартып қалдым. Ол маған ашулана қарағанымен, журналға жазып отырған тәтей байқамады. Мен Кенженің шашынан тағы тарттым. - Тәтей, Саматты қараңызшы! - деп Кенже жылап жіберді. Тәтей қабағын шытып, үстелді тықылдатты. - Оның не, Самат? - деп сұрады. Мен орнымнан тұрдым. Ызадан жылағым келсе де, намысым жібермеді. - Кәне, үй тапсырмасын айта қойшы, - деді тәтей.- Білмейсің бе?- Білемін, бірақ айтпаймын, - дедім. Сынып іші тып-тыныш бола қалды. Балалардың бәрі маған қарады. Сабақтан кейін балалардан бөлініп, жалғыз қайттым. Жолда жатқан сиырды көріп, сөмкеммен ұрмақ болдым. Бірақ ол мені қағып жіберді. Кенет құлап түскенімді ғана байқадым. Қанша уақыт өткенін білмедім. Көзімді ашсам, ауруханада жатыр екенмін. Бас жағымда мейіргер Қалиқа апай жүр. Мен көзімді қайта жаптым. - Сиырды неге ұрды екен? - деді Қалиқа апай. Сол кезде тәтейдің нәзік дауысы естілді: - Самат ақылды, тыныш бала еді. Неге бұлай жасағанын білмеймін, - деді ол. Сәлден кейін бір жұмсақ қол маңдайымды ұзақ сипады. - Самат сондай жақсы көретін балам. Кейде сабақ үстінде оны туған інімдей құшақтағым келеді. Бірақ басқа оқушылардан ыңғайсызданамын. Мен оқушыларымның бәрін жақсы көремін, - деді тәтей. Осы сөздерді естіп, жүрегім қуанышқа толды. Орнымнан тұрып, тәтейді құшақтағым келді. «Тәтей мені жақсы көреді!» - деп айтқым келді. Бірақ көзімді ашуға ұялып, тып-тыныш жата бердім. Ақырында көзімді ашсам, тәтей маған күлімсіреп қарап отыр екен.

Сайын Мұратбеков.