Аудио плеер
0:00
--:--
Қазақша мәтін
Көліктен шықтым.
Аула үлкен екен. Ортасында жантайып жатқан ескі көліктің сынығы ма, бірдеңе. Оның үстінде мысық отыр. Мысық маған қарады. Мен де мысыққа қарадым. Екеуімізге де бұл жақпады.
-- Гүлім!
Жеңгем есіктен шыға келді. Жымиып келеді. Жеңгем әрқашан жымияды -- таңертең де, кешке де, біреудің баласы жылаған кезде де. Бұл оның мінезі. Кейде ашуланған кезде де жымия береді деп ойлаймын.
"Жол қалай болды?" -- деді ол, қолымнан ұстап.
-- Жақсы. Ұйықтап кеттім.
-- Аш шығарсың?
-- Жоқ.
Қарным аш еді, бірақ айтпадым. Дөрекі болып көрінгім келмеді.
Үйге кірдік. Есікті ашқан бойда маған бірдеңе жүгіріп соқты. Қарасам -- бала. Сосын тағы бірі соқты. Сосын тағы бір кішірегі. Үшеуі де маған қарады.
-- Бұл кім?
-- Гүлім апаларыңыз. Бізде бірнеше апта тұрады.
Ортаншысы иығын қысты да жүгіріп кетті. Қалған екеуі де кетті. Жеңгемнің бес баласы бар деп айтқан, үшеуін көрдім. Мына кішкене баланың аты Санжар сияқты, қалған екеуі Азамат пен Айбек. Менен бірер жас қана кіші Нұргүл деген қыз бар, ол, сірә, барлық жасөспірімдер сияқты бөлмесінен шықпай отырған шығар.
Маған кішкентай бөлме бөлінген екен. Кереует, үстел, терезе. Терезеден аула, көлік, мысық көрінеді. Мысық кетпепті.
Телефонымды алып, анама хабар жаздым: «Жеттім».
«Жақсы. Ертең сабақ», -- деп жауап берді.
Ертең сабақ.
Чемоданымды ашып, төсекке жайылдым. Сыртта жеңгемнің «Азамат, тоқта!» деген дауысы естілді. Артынан бірдеңе сарт ете қалды. Артынан үнсіздік.
Үнсіздік ұзаққа созылмады.