Сал

Бұрынғы қазақ қоғамында сал – ерекше өмір сүрген, ел аралап, өнерлі әрі өзгеше киінген жігіт. Мұндай адам көбіне бай отбасынан шығып, қасына достарын ертіп ауыл аралаған. Оның ең басты белгісінің бірі – киім. Сал қымбат әрі көпшілік кимейтін киім таңдаған. Егер оның киім үлгісі халық арасында кең тарай бастаса, мүлде басқа үлгіге көшкен. Шалбарының бір балағына адам сыйып кететіндей кең болған. Салдың аты да жай ат болмаған. Оны түрлі қимылға арнайы үйретілген. Қыздар алдынан шыққанда ат басын иіп, аяқтарын бүгіп, кейде алдыңғы аяқтарын көтеріп тұратын. Кейде ат жерге жатып, қайта тұрған. Сал ауылға келгенде өзін әдеттегі қонақ сияқты ұстамаған. Кейде аттан түсіп, жерге жата кететін. Сонда ауыл қыздары жиналып, оны көтеріп үйге кіргізген. Оның қалтасынан ақша, шай және басқа заттар түсіп қалатын. Бұл салдың ақшасы мен заттарын елге көрсетудің бір жолы болған. Салдың тағы бір белгісі – одан біреу бір нәрсе сұраса, мүмкіндігінше беруге тырысқан. Ауыл адамдары да оған көп нәрсеге еркіндік берген. Қыздар салға тамақ әзірлеп қана қоймай, кейде өз қолдарымен тамақтандырған. Сұйық тамақ болса, бір қыз оның басын көтеріп ұстап, екіншісі тамақты ішкізген. Келесі күні ауылдың қыздары атқа мініп, салмен бірге басқа ауылға дейін барған. Жолда басқа ауылдың қыздары да оларға қосылған. Сал ауыл сыртында қыздар келіп тұрғызғанша орнынан тұрмаған. Мұның бәрі оның күнделікті адамнан өзгеше болуға тырысқанын көрсетеді.