Суайт Тазша

Ертеде бір хан елге ерекше шарт қояды. Ол: «Кім менің алдыма келіп, қырық өтірік әңгімені кідірмей айтып шықса, қызымды беремін. Егер бір шын сөз қосылса, оны өлтіремін», - дейді. Ханның қызына үйленгісі келген адамдар әр жерден келеді. Бірақ олардың ешқайсысы қырық өтірікті толық айта алмайды. Кейбіреулері қорқып, ханның алдына кірместен кері қайтады. Ақырында он жастағы Тазша келеді де, әңгімесін бастайды. «Мен кішкентай кезімде атамның жылқысын бақтым. Жаздың ыстық күнінде көлдің суы қалың мұз болып қатып қалыпты. Мұзды қанша ұрсам да жара алмадым. Соңында оны басыммен ұрып жардым. Жылқыларды санағанда бір бие жоқ болып шықты. Ол құлынымен алыс аралда тұр екен. Мен пышағымды қайық сияқты пайдаланып, теңізден өттім. Құлынға мініп, биені алдыма алып, қайтадан бергі жаққа шықтым. Кейін бір қоян көрдім. Оның етін пісіріп, майын етігіме жақтым. Бірақ май бір етікке ғана жетті. Түнде екі етік бір-біріне ренжіп, май жағылмаған етік қашып кетті. Мен бір етікпен оны ұзақ іздедім. Айлар мен жылдар өткен соң үлкен жиынға келдім. Сол жерде қашқан етігім адамдарға тамақ тартып жүр екен. Ол маған да тамақ әкелді. Тазша бір өтіріктен екіншісіне өтіп, әңгімесін жалғастыра берді. Хан оның сөздерінің арасынан шындық таба алмады. Ақырында ол жеңілгенін мойындап, қызын Тазшаға берді. Тазша осылай өз мақсатына жетті.