Суайт Тазша

Ертеде бір хан жұртына ерекше шарт қояды: «Кім менің алдыма келіп, қырық өтірік әңгімені кідірмей айтып шықса, қызымды беремін. Ал әңгімесінің арасына бір ғана шын сөз қосылса, оның басын аламын», - дейді. Ханның қызына үйленіп, жоғары орынға жетуді қалаған адамдар жан-жақтан келеді. Алайда ешкім қырық өтірікті бір-біріне байланыстырып, соңына дейін жеткізе алмайды. Кейбіреулері қорқып, ханның алдына кірместен қайтып кетеді. Ақырында он жастағы Тазша келіп, өз әңгімесін бастайды. – Атамның жылқысын бақтым. Көлдің суы қалың мұз болып қатып қалыпты. Мұзды бірнеше рет ұрдым, бірақ жара алмадым. Соңында мұзды басымен ұрып жарып, барлық жылқыға су ішетін орын жасап бердім. Жылқыларды санағанда бір бие жоқ болып шықты. Бие теңіздің ар жағындағы аралда құлындап тұр екен. Пышағымды қайық сияқты пайдаланып, аралға жеттім. Биені алып келе жатқанда суға батып кете жаздадым. Сонда құлынға мініп, биені алдыма алып, теңізден қайта өттім. Мұздың үстінде жүргенде қоян көрдім. Қоянның етін пісіріп, майын жинадым. Сол майды екі етігіме жағуға тырыстым, бірақ май бір етікке ғана жетті. Түнде етіктерім бір-біріне ренжіп, май жағылмаған етігім қашып кетіпті. Таңертең қалған бір етігімді киіп, қашқан етіктің соңынан шықтым. Айлар, жылдар бойы жүріп, ақырында көп адам жиналған үлкен жерге келдім. Қарасам, баяғы етігім адамдарға тамақ таратып жүр екен. Етігім мені танып, алдыма қазы-қарта мен май әкеліп қойды. Сол жерде тамақтанып алдым,-деп әңгімесін жалғастырады. Ол тағы да көптеген оқиғаларды шын болғандай айтады. Әңгімелердің бәрі бірінен бірі қызық әрі күлкілі болады. Хан Тазшаның сөздерінің арасынан шындық таба алмайды. Ақырында оның жеңгенін мойындап, өз уәдесінде тұрады: қызын Тазшаға береді. Осылайша Тазша өз ақылы мен ерекше әңгімесі арқылы мақсатына жетеді. Хан да берген сөзін орындап, халық алдында өз шешімін өзгертпейді.