Кешқұрым

Жұмағұл үйде жұмыс істеп отырғанда, әйелі оған Серікбайдың қызы Жанаттың келгенін айтты. Жанат қалада оқитын. Ол өзі бірге оқыған жас жігітпен келіпті. Жігіттің ата-анасы да бірге келген. Олар бір-бірін жақсы көріп, оқу аяқтаған соң үйленуді жоспарлаған екен. Сондықтан Жанаттың әкесі тойға дайындалып жүр Жұмағұл жаңалықты естігенде көп ойланды. Оның көңілінде сенім де, алаңдау да болды. Қалада оқыған жастар өз өмірін өздері таңдайды деп түсінді. Ол Жанатқа ренжіген жоқ. Қуанышы да анық емес еді. Ең бастысы, Жанат жақсы адаммен бірге бақытты өмір сүрсе екен деп ойлады. Ол қыздың бір күні тұрмысқа шығатынын бұрыннан білетін. Сондықтан Жанаттың шешіміне қарсы болған жоқ. Осы кезде әйелі қатты мұңайып, жылай бастады. Ол өздерінің бір қызы болмағанына өкінді. «Қызымыз болса, алыс жерде жүрсе де, біздің баламыз бар деп ойлар едік», - деді. Оның сөзі Жұмағұлға ауыр тиді. Жұмағұлдың екі ұлы болған. Жұмағұл өзі көп білім ала алмағанын жақсы түсінді. Сол себепті ұлдарының оқуына көп көңіл бөлген. Ол балалары жақсы білім алып, өзі жете алмаған мақсаттарға жетсе деп армандаған. Бірақ екі ұлы да өте жас кезінде қайтыс болды. Жұмағұл әйеліне қарады. Ол да екі баласын есіне түсіріп, ұзақ ойланды. Жанаттың келуі оларға өз балалары мен өткен өмірін тағы бір рет еске салды. Бір үйде тойға дайындық жүріп жатса, Жұмағұлдың үйінде үнсіздік болды.