Жол бойында

Мамыр айы. Қазақ жігіттері жұмыстан ауылдарына қайтып бара жатты. Күн өте ыстық болды. Терезені ашқанда ыстық жел соқты. Жолдан аз ғана үйлер мен мал көрінеді. Кейбір адамдар далада жұмыс істеп жүр. Қолдарында күрек. Олардың еңбегі ауыр. Пойыз бір жерге келді. Әйелдер айран, сүт, қымыз сатып отыр. Қымыз тәтті болу үшін көп еңбек керек. Бір-екі малы бар кедей адамға оны дайындау оңай емес. Бір қарт адам келіп: – Шырағым, қайдан келесің? – Қызылордадан келе жатырмыз,-дедім. – Қандай жаңалық бар? – Ешқандай жаңалық жоқ. – Біздің жақта жастарды әскерге үйретіп жатыр. Ол туралы не білесің? Мен ол туралы түсіндіріп бердім. Шал: – Еее, бәсе, солай шығар,-деп әңгімесін жалғастырды. Касса алдында адам көп. Билет алайын деп тұр, бірақ билет жоқ. Адамдар ренжулі. Бірақ пойызда бірнеше бос орын бар, бірақ адамдар билет ала алмай тұр. Неге? екенін түсіну қиын. Вагонда жолсерік тәртіп туралы айтты және ортақ заттарды таза сақтау керектігін ескертті. Бұл дұрыс еді. Пойыз тағы жүрді. Терезеден құмды дала, шексіз дала көрінеді. Үйі, малы, суы аз шексіз дала. Су болса шөп болады, шөп болса мал болады. Ал елді көркейту үшін білім керек!