Аш, жалаңаш

Күз келіп, күн суыта бастады. Ащы жел денеге тиіп, қыстың жақындағанын сездіреді. Желдің өзі: «Қыс келеді, қыс келеді!» - деп тұрғандай. Кей адамдар қысқа алдын ала дайындалып, отын мен жылы киім жинайды. Бірақ мұндай мүмкіндік барлық адамда жоқ. Көшеде үстіндегі киімі ескі, жыртық балалар жүр. Олардың қарны аш, тоңған. Олар жылы киінген адамдарға қарап: «Сендер бақыттысыңдар. Біздің тамағымыз да, жылы киіміміз де жоқ», – дегендей болады. Бұл балалардың кейбірінің ата-анасы жоқ. Олар – жетім балалар. Ал кей отбасылар бұларға көмектескісі келгенімен, жағдайы жетпейді. Кешке суық күшейіп, қала қараңғы болады. Кей балалар ескі үйдің жанында түнеуге мәжбүр. – Бұл кім? – Бұл – күндіз көшеде жүрген балалар. – Оларға кім көмектеседі? – Көмектесетін адамдар табылуы керек. Жылы үйлерде басқа балалар ата-анасымен бірге тамақ ішіп, ойнап, көңілді отырады. Басқа балалар суықта, аш жүрмеуі керек. Суық жел күшейген сайын көшедегі балаларға қиын болады. Оларға тек бір күн емес, күн сайын тамақ, киім және қауіпсіз орын қажет. Бір баланың жағдайына көмектесу де маңызды жұмыс. Қызылордада үлкен мерекеге дайындық жүріп жатты. Кеңес үкіметінің мекемелері мерекені өткізуге дайындалды. Қызылордадағы әйелдер бөлімі көшеде жүрген жетім балаларға киім мен тамақ жинауды бастады. Бұл жақсы бастама еді, бірақ мұндай жұмысты бір мекеме ғана орындай алмайды. Оған көп адамның көмегі қажет. – Біз де мерекеге қатыса аламыз ба? - дегендей балалар үмітпен қарайды. – Сендер де басқа балалар сияқты қуануға тиіссіңдер. Әр азамат қолынан келген көмегін бере алады. Біреуі ақша, біреуі киім, біреуі тамақ береді. Бір баланы тойдыру немесе жылы киіндірудің өзі үлкен көмек. Мейірімді аналар мен саналы азаматтар балаларға көмектессе, олар да өздерін жалғыз сезінбейді. – Бізді де ұмытпаңыздар! - дегендей балалардың көздері жәутеңдейді. Балаларға көмектесу – бүкіл қоғамның маңызды ортақ міндеті.