Әртіс

1920 жыл. Күз. Ауылдағы мектепте театр ойыны болды. Мектеп ескі үй еді. Мұғалім мен оқушылар ойынға дайындалды. Мұғалім әртіс болды. – Мектебіміз осы, – деді мұғалім. Олар ойынды бастады. Бір қарт ер адам мен бір қарт әйел сахнада отыр. Олар қыздың оқуы туралы сөйлесті. – Қыз оқиды, - деді әйел. – Жоқ, қыз оқымайды, - деді ер адам. Сол кезде Бүлкібай кірді. – Менің шымылдығым қайда? - деді ол. Ол шымылдықты алып кетті. Олар ойынды аяқтамады. Кей жігіттер күлді. Олар театрды түсінбеді. Бір аптадан кейін мұғалім ауырды. – Ел жаңа нәрсеге бірден үйренбейді. Кейін театрды жақсы көреді, - деді ол. Кейін мұғалім қайтыс болды. Бес-алты жыл өтті. Қазақ театры ашылды. Театр туралы көп адам білді. Бүлкібай да: – Қызылордада әртістер бар дейді. Неге оларды бізге әкелмейсіңдер? - деді. Мұғалімнің сөзі дұрыс болды. Адамдар театрды жақсы көрді.