Audio player
0:00
--:--
Kazakh Text
Ұлы бақытым патшам, Ніл өзенінде адамдарды қайықпен өткізіп күн көретін бір қайықшы болыпты. Бір күні кешке қарай оның жанына ақ сақалды қарт келеді. Қарт қайықшыдан өзін өзеннің арғы бетіне өткізіп жіберуді сұрайды. Қайықшы келісіп, оны арғы жағалауға жеткізеді.
Жағаға шыққан соң қарт:
– Балам, ертең түсте үлкен ағаштың түбіне кел. Мен саған бір аманат тапсырамын, – дейді.
Ертесі күні қайықшы қарт айтқан жерге барады. Ол жерде қарттың қайтыс болғанын көреді. Қарттың бас жағында кебіні жатыр екен. Қайықшы қартты кебінге орап жерлейді. Оның шапанын, асасын және басқа заттарын үйіне алып кетеді.
Бірнеше күннен кейін қайықшының үйіне жақсы киінген жас жігіт келеді.
– Сізге бір адам аманат қалдырған болуы керек. Мен сол аманатты алуға келдім, – дейді ол.
Қайықшы қарттың заттарын бергісі келмейді. Сонда жігіт:
– Маған бұл аманатты Ніл бойындағы ең адал адамға тапсыруды өтінген еді. Егер сіз заттарды өзіңізге қалдырсаңыз, онда Ніл бойында адал адам қалмағаны ғой, – дейді.
Бұл сөздер қайықшыға қатты әсер етеді. Ол өзінің қателескенін түсінеді. Қарттан қалған барлық заттарды жас жігітке қайтарып береді.
Жігіт заттарды алып тұрып былай дейді:
«Ескіге қиянат жасамаған адам,Жаңаға да қол жеткізеді.Біреудің тонын ұрлаған жан,Ақырында өзі жалаңаш қалады».
Жігіт кетіп қалады. Ал қайықшы оның сөздерін өмір бойы ұмытпайды. Содан кейін ол әрқашан адал болуға тырысыпты.
Source
Мың бір түн, үшінші том.