Бір кедей балықшы шал болыпты. Оның әдеті -- күніне төрт рет қана суға тор салу. Артық салса да, балық түспейді екен. Бір күні шал әдетінше торды суға тастапты.
Бірінші ретте -- ескі есектің өлігі шығыпты.Екінші ретте -- саз-топыраққа толған құмыра шығыпты.Үшінші ретте -- сынған кесе-аяқтарға толы кебеже шығыпты.
Шал қатты ренжіп: «Тағдырдың жазуы осы ғой», -- деп күйінеді. Содан соң төртінші рет торды суға тастайды. Бұл жолы ауыр нәрсе ілінеді. Алып қараса -- мыс құмыра. Аузы жабылып, үстіне мөр басылған тығын бекітіліпті.
Шал: «Бұл құмыраның өзі сегіз теңге тұрады. Ал ішінде бірдеме болса, байып кетермін», -- деп қуанып, тығынды ашады. Құмырадан алдымен түтін шығады, сосын түтін түйдектеліп, аспандай алып дию пайда болады.
Дию шалға айғайлайды:-- Өлімге дайын бол! Мен сені өлтіремін!
Шал қорқып:-- Мен сені судан шығарып, бостандыққа жібердім. Неге мені өлтірмекшісің? -- дейді.
Дию былай деп жауап береді:
-- Мені Сүлеймен пайғамбар мына құмыраға қамаған. Қияметке дейін ешкім шығармасын деп мөр басқан. Құмыра ішінде мыңдаған жыл отырдым. Өзіме-өзім серт еттім:
Алғашқы жүз жылда кім шығарса -- дүниеге толтырамын.
Келесі төрт жүз жылда кім шығарса -- қазына беремін.
Содан кейін мың жыл бойы -- шығарған адамды патша қыламын.
Бірақ ешкім шығармаған соң, ашуланып: «Енді кім шығарса, оны үш түрлі өліммен өлтіремін» деп серт еттім. Сол серт бойынша, сені өлтіруге міндеттімін.
Шал:-- Мен бейшара балықшымын. Сүлеймен пайғамбар емеспін. Маған кешірімді бол, -- деп жалынады.
Дию көнбейді. Сонда шал айла қолданады:
-- Сенің алып денең осы кішкентай құмыраға сыймайды ғой. Қалай сыйдың? Өтірік айтып тұрсың ба? -- дейді.
Дию ашуланып:-- Сыймаймын ба? Қазір сыйып көрсетемін! -- дейді.
Дию түтінге айналып, құмыраға бірте-бірте сыйып кіреді. Шал дереу тығынды аузына тығып, мөрді басып қояды.
Сосын шал құмыраны теңізге лақтырмай, жағада қалдырып, үйіне қайтады.