Жиырма жас

Кенет есік ашылып, басымды көтердім. Бөлмеге апам кірді. Апам төрде қатты қорылдап ұйықтап жатқан көкеме қарап: – Мына байғұс үйді көшіріп жібере ме екен ? – деп күлімсіреді. Содан кейін кереуетке жақындады. Ол Оразбайды білгісі келген сияқты. – Әлі келген жоқ, – дедім. – Жабайжан, сен әлі ояусың ба? – деді. – Ояумын, - дедім. Апам ақырын ғана «уһ» деп кереуетке отырды. Көңіл-күйі жақсарған сияқты. – Апа, Оразбай жұмыстан шаршап келеді, үйде демалмай ма? Түнде неге жатпайды? – дедім. Апам күліп, менің басымнан сипады. – Ол жиырма жастағы жігіт қой. Сен оған неге ренжіп жүрсің? – деді. – Ол түнде кеш келеді және денесі суық болады. Енді онымен бірге жатпаймын, - дедім. Апам менің сөзіме күліп: – Əй, саған не десем екен? Маған жаның аши ма? Жоқ па? Соны айтшы? – деді. – Ашиды. – Жаның ашыса, ренжімес едің-ау, сен ақымақ. Енді алпысқа келгенше ыдыс жуып жүремін бе? Сенің жасыңда бұрын жігіттер келін түсіретін. Мен ештеңе түсінбедім.

Т. Нұрмағанбетов.