Қара құлып

Біздің үйде әдемі боялған үлкен сандық бар. Сандықтың ішінде неше түрлі кәмпит болады. Алайда оның аузында әрқашан үлкен қара құлып тұрады. Апам сандықты қонақ келгенде ғана ашады. Қонақтарға ғана жақсы кәмпиттерді қояды. Сондықтан мен кәмпитті сол кезде ғана жеймін. Бір күні үйге апамның туысы келеді. Ол Жақан деген баласын өзімен бірге алып келеді. Жақан менен бір-екі жас үлкен. Мен оның келгеніне қатты қуанамын. Апам шай дайындап, сандықты ашады. Жақан сандықтағы көп кәмпитке қызығып қарады. Түстен кейін Жақан екеуміз ғана үйде қаламыз. Жақанның кәмпит жегісі келеді. Ол менен құлыпты ашу үшін шеге әкелуді сұрайды. Мен бұған қарсылық білдіремін. Бірақ менің де кәмпит жегім келеді. Сондықтан шеге әкеліп беремін. Жақан шегені құлыптың тесігіне салып, құлыпты бұзады. Біз сандықтан көп кәмпит алып, үйден шығып кетеміз. Кешке апам бізді қарсы алғанда көңіл-күйі болмайды. Бірақ ол ұрыспайды. - Ақылды бала кәмпитті сұрап жеу керек, - дейді. Мен бұл сөзді естігенде ұялып қаламын. Сол күннен кейін апамнан сұрамай кәмпит алмайтын боламын. Кейін қара құлып керек болмай қалады, өйткені оны енді ешкім қажет етпейді.

Сайын Мұратбеков. «Жарты ғасырдың алтын қоры». – Алматы: Баур, 2007.