Қара құлып

Біздің үйде сырты әдемі боялған үлкен сандық бар еді. Сандықтың ішінде көп әртүрлі тәтті кәмпит жатты. Дегенмен сандықтың аузында үлкен қара құлып тұрды. Апам сандықты жиі ашпады. Үйге қонақ келгенде ғана ашып, кәмпиттерді дастарқанға қояды. Сондықтан мен де күнде кәмпит жемедім. Бір күні үйге апамның бауыры Жақан деген баласымен келді. Жақан менен бір-екі жас үлкен еді. Оның келгеніне қатты қуандым. Апам шай дайындап, сандықты ашқанда Жақан ішіндегі кәмпиттерге қызыға қарап қалды. Түстен кейін Жақан екеуміз үйде оңаша қалдық. Ол кәмпит жегісі келетінін айтты. Мен қара құлыпты көрсетіп, оны ашуға болмайтынын айттым. Бірақ Жақан менің де кәмпит жегім келетінін біліп, шеге тауып әкелуді сұрады. Мен алдымен қарсы болдым, кейін шеге әкеліп бердім. Жақан шегені құлыптың тесігіне салып қозғады. Мен оның әрекетіне таңғалып қарап тұрдым. Кенет ауыр қара құлып ашылып кетті. Екеуміз сандықтың ішіндегі кәмпиттерді алып, үйден қашып кеттік. Кешке апам бізді көңіл-күйсіз қарсы алды, алайда ұрыспады. Сандық ашық тұр екен, сосын мен неге жаппайтынын сұрадым. Апам құлыпты ашуды үйреніп алғанымды айтып, ақылым болса кәмпитті сұрап жеуім керектігін түсіндірді. Оның сөзі маған қатты әсер етті. Мен ұялып, төмен қарадым. Содан кейін апамның рұқсатынсыз кәмпит алмайтын болдым. Біраз уақыттан соң қара құлыптың қажеті болмай, бір бұрышта қалды.

Сайын Мұратбеков. «Жарты ғасырдың алтын қоры». – Алматы: Баур, 2007.