Audio player
0:00
--:--
Kazakh Text
Даладан анамның дауысы естілді:
– Гүлім, Ақтоты, үйдесіңдер ме? Қаладан ерте оралдым!
Есікті ашқан анам асүйді көріп, орнында қатып қалды. Үстел үсті күйе болған, төгілген қант, шашылған тұз, ағып жатқан тосап... Асқар болса қолындағы күйген қасықты жасыра алмай, кінәлі күшіктей боп тұр. Ақтоты нанды қылғыта берді.
– Бұл не? – деді анам қабағын түйіп. – Кімнің туған күні?
Асқар екеуміз ауыз ашпадық. Тек Ақтоты:
– Апа, Гүлім тосап жасады! Тәтті! – деп мәз-мейрам болып жатыр.
Анам асүйді аралап, легенге көз салды. Сосын қасықпен тосаптың дәмін татып көрді де, жымиды:
– Жарайсыңдар, әрекеттенгендерің дұрыс. Бірақ келесі жолы қант пен тұзды шатастырмаңдар.
Біз күліп жібердік. Анам жеңін сыбанып, бізге нағыз тосапты қалай қайнату керегін үйрете бастады. Асқар екеуміз анама көмектесіп, бір сағаттың ішінде асүй жарқырап, ортада хош иісті, қою құлпынай тосабы тұрды. Ақтоты ыстық нанға жаңа тосапты жағып, ләззаттана жеді.
Кеш батты. Асқар үйіне қайтты. Мен асүйдің терезесінен алыстап бара жатқан досыма қарап, езу тарттым. Мысығым қайтадан үйге кіріп, аяғыма оратылды.
Ертең жаздық мектептің бірінші күні еді. Бірақ дәл осы күннің, осы сәттің аяқталғанын еш қаламадым.