Лондонда шай

Лондонға алғаш келген күнім есімде. Қонақ үйге кіріп, шаршағаннан сөмкені лақтырып тастап, бірден шәйнекті іздедім. Біздің қазақи әдетпен, шыны аяққа шәй салып, шәйнекті түймені басып қостым да, чемоданымды аша бастадым. Әдеттегідей, су қайнағанша әңгіме айтып, асүйді аралап тұрамыз ғой. Ал бұл жерде не болғанын түсінбей қалдым. Түймені басқаным сол еді, артыма бұрылып үлгермедім, шәйнек шырылдап, бу шығарып, өшіп те қалды. Басында "сынып қалды ма" деп қорықтым. Жоқ, су қайнап тұр. Шәйнекке үңіліп, судың көпіршіп жатқанын көріп, сағатыма қарадым. Небәрі 50 секунд өткен екен. Алғашқы күндері бұл маған бір түрлі сиқырлы әсер қалдырды. "Британдықтар суды тез қайнатудың құпиясын біледі" деп әзілдедім. Кейін жергілікті достарым розетканың құдіретін түсіндірді. Біздегі шәйнектер екі мың ватт болса, мұнда үш мың ваттық құбыжықтар тұр екен. Кернеуі жоғары, сымы қалың, тогы күшті. Физика заңы дегеніңіз осы -- энергияны көп берсең, судың молекулаларын жандандырып, лезде билетіп жібересіз. Тағы бір байқағаным, ағылшындар ешқашан толы шәйнек қайнатпайды. Шәй ішетін адам санына қарап, бір-екі шыныаяққа жетер-жетпес су құяды. Аз көлемді суды аса қуатты қыздырғышпен қайнату -- уақытты тоқтатқандай әсер береді. Сөйтіп, Лондондағы әр таңым осы кішкентай технологиялық ғажаптан басталатын болды. Алғашқы күндері әдейі шәйнектің жанында тұрып, судың лезде қайнағанын тамашалап, рахаттандым. Біздегідей "шәй қойдым, әзір болғанша әңгімелесейік" деген ұзақ үзілістер жоқ. Шәйнекті басып, бір дем алғанша, буы бұрқырап, алдыңда тұр. Қазақстанға оралған соң, әдеттегі шәйнегіме қарап, алғашқы аптада шыдамай "неге мұнша баяу" деп ренжігенімді жасырмаймын.