Жаз өте ыстық болды. Ағаштардың жапырақтары жерге ерте түсті. Әкім екеуміз сыртта жүрдік. Сол кезде Кемел аға сөмкесін ұстап шықты. Ол Балқаш ауданына Бек Тоғысбаевпен бірге баруды ойлады.
Кемел аға:
– Сендерді бірге апара алмаймын, ол жердің адамдары сендерді танымайды, - деді.
Біз ауылда қалдық. Оны шығарып салдық. Сапардан келген соң үнемі көңілсіз жүрді, ешкіммен сөйлеспейді. Бұл оның соңғы сапары болды.
Бір күні екі әйел Кемел ағаны ішке алып кірді.
– Менің бетімді бұрыңдар! деген сөзі ғана есімде қалды. Сол күні Кемел аға қайтыс болды.